In 2004 is door Anneriet de Pijper (dochter van een hellship-slachtoffer) een prachtig monument ontworpen, dat een grote golf symboliseert die een bronzen plastiek van een schip lijkt te verzwelgen.
De geschiedenis en betekenis van het monument voor de slachtoffers van de Japanse Zeetransporten
De grote Golf
Het Bronzen plastiek
Het plastiek verbeeldt een zinkend hellship, dat vlak daarvoor is getorpedeerd. Er zaten vele duizenden krijgsgevangenen en Javaanse dwangarbeiders (romusha’s) op. Ze proberen nog van boord te komen en hangen als trossen aan elkaar en aan de romp van het schip. De meesten zullen verdrinken. Anderen zitten nog opgesloten in het ruim en verdwijnen met het schip mee naar de bodem van de Indische Oceaan.Slechts enkelen kunnen zich redden en worden soms pas na dagen opgepikt door Japanse oorlogsschepen. Ze worden aan land gebracht en vervolgens alsnog, of er niets gebeurd is, ingezet voor dwangarbeid aan bijvoorbeeld de spoorlijnen van Birma-Siam of Pakan Baroe, of in de mijnen en scheepswerven in Japan.
De symbolische zee
Het monument is in 2015, aan de hand van een ontwerp van de jonge Arnhemse ontwerpster, Saakje Visser, uitgebreid waardoor dit granieten beeld nu in een symbolische zee staat waarin 181 naambordjes van hellships, als golven oplichten. De bordjes zijn van roestvrijstaal, en op verschillende hoogtes geplaatst, in een geschreven letter afgebeeld, waardoor er een beeld van een zee van golven ontstaat. Van 42, vaak kleine hellships, ontbreken de namen omdat we de naam niet kennen of omdat ze geen naam droegen. Zij worden herinnerd in het bordje “Onbekende scheepsnamen”.
